วันนี้ไวท์เดย์...
 
ความจริงตอนนี้ สถานการณ์ที่ยุ่นกำลังย่ำแย่ จนวันอันน่ายินดีต้องมีอุปสรรคอันเกินจะต้านไหว แต่ว่า ไม่มีใครขวางอารมณ์อยากจะฉลองฉาดใหญ่ของข้าพเจ้าได้ร้อกกกกกกก เพราะว่ายังไงท่ามกลางเรื่องร้ายๆ ก็ยังมีเรื่องดีๆ ข้าพเจ้าเชื่อแบบนั้น
 
.
.
.
.
.
 
เอาล่ะ เข้าประเด็น วันนี้ไวท์เดย์ (รู้แล้ว!!!)
วันนี้เมื่อสิบปีก่อนที่ยุ่น เกิดอะไรขึ้น..
 
 
 
 
 
 
วันนั้น เด็กหนุ่มหน้าตาโมเอ๊บ้องแบ๊วสามคน (โมเอ๊จริงๆ) ที่เราเห็นพวกเขาออกมาเต้นริมถนนกันอยู่เมื่อก่อนหน้านี้ไม่นานนัก
 
จากคนดูที่น้อยยยยยยย จนแทบจะเรียกได้ว่าร้าง
 
พออีกไม่นาน ก็มีเหล่าแฟนๆ ติดตามกันอย่างเนืองแน่นจำนวนมากกก
 
และพวกเขาก็ได้ทำการออกผลงานมาอีกเรื่อยๆ เป็นระยะเวลาที่นานพอดู
 
ด้วยความสามารถที่มีอยู่แล้วมากมาย ความพยายามตั้งมั่นของแต่ละคน และพลังอันเหลือล้นของสายลมทั้งสาม
 
ทำให้ตอนนี้ วันนี้ เวลานี้ ในอีก 10 ปีให้หลัง
 
พวกเขาได้ประสบความสำเร็จในการงานอย่างงดงาม
 
ถึงแม้ว่าหลายสิ่งจะเปลี่ยนไป...
 
แต่พวกเขาก็ยังคงมีพลังอันมากมายและแรงกล้าในการทำงานเพื่อแฟนๆ ทุกท่านเหมือนเดิม...
 
 
 
 
แหมๆ ร่ายยาวแบบมั่วๆ มาก ย้ำว่าคิดสดในตอนนี้
ข้าพเจ้ารู้จักสายลมทั้งสามนี้มานานหกปีแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้นานแสนนานเท่าอีกหลายๆ คนที่ติดตามมาตั้งแต่พวกเขายังโมเอ๊ แต่ข้าพเจ้าก็ผูกพันกับทั้งสามคนมากเหลือเกิน
 
 
 
 
ขุดได้ขุดไป รูปสมัยยังโมเอ๊
 
 
ข้าพเจ้าแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่า เด็กน้อยโมเอ๊พวกนั้น..
จะกลายเป็น... กลุ่มศิลปินที่ข้าพเจ้าติดตมอย่างยาวนานมากที่สุด และเป็นศิลปินกลุ่มแรกที่ข้าพเจ้าชอบอย่างจริงจังด้วย (นี่เป็นเรื่องจริง)
 
ทำไมข้าพเจ้าถึงรักพวกเขาอย่างยาวนานขนาดนี้ คงจะเป็นเพราะความเป็นตัวของพวกเขาเองด้วย เรื่องผลงานที่ประทับใจ และการพัฒนาฝีมือของตนเองตลอดเวลาด้วย รวมทั้งเรื่องนิสัยและอะไรๆ ที่ "น่าร้ากกกกอ่ะ" (พูดแบบฮาจะเกร็งด้วย) ทำให้ข้าพเจ้ายังคงติดตามผลงานของพวกเขาต่อไป
 
ข้าพเจ้าผูกพันกับวินส์เหมือนกับเป็นพี่น้องหรือญาติ ความรู้สึกของข้าพเจ้าที่มีต่อพวกเขาเหมือนกับคนที่คอยให้กำลังใจอยู่ห่างๆ (มาก) เพราะในฐานะที่ข้าพเจ้ายังเยาวชนนัก การสนับสนุนจึงยังทำได้ไม่มากนัก แต่แค่กำลังเล็กๆ แค่นี้ พวกท่านๆ คงจะรับรู้ได้นะขอรับ
 
และสำหรับข้าพเจ้าแล้ว วินส์ไม่ใช่แค่กลุ่มศิลปินโปรดอันดับหนึ่งของข้าพเจ้าเท่านั้น แต่เป็นแรงที่ทำให้ข้าพเจ้าได้ตัดสินใจอะไรหลายๆ อย่างมากมายในชีวิต และมีอิทธิพลต่อชีวิตข้าพเจ้าค่อนข้างมากทีเดียว นั่ทำให้ข้าพเจ้าได้ลองทำอะไรใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำ และได้รับอิทธิพลจากความพยายามอันไม่ลดละ นั่นทำให้ข้าพเจ้ามีความพยายามในการทำสิ่งต่างๆ มากขึ้น
 
 
 
ทุกๆ คนที่ได้มารวมกัน ราวกับสายลมแห่งโชคชะตา... ได้พัดพาให้มาพบกัน
หากขาดแม้แต่เพียงใครสักคน ทุกสิ่งนับแต่บัดนั้น คงไม่เป็นเช่นนี้แน่
คงจะไม่ใช่กลุ่มคนที่ข้าพเจ้าให้ความชื่นชม ความรัก ความนับถือ ความห่วงใยมาโดยตลอดที่ข้าพเจ้าได้รู้จักพวกท่านๆ มาเป็นระยะเวลาหกปีที่ได้พบกัน
 
 
กล่าวถึงสมาชิกทั้งสามสักนิด
 
พี่ท่าน (คุณเคตะ) : เรียกได้ว่าเป็นขวัญใจเพียงหนึ่งของข้าพเจ้าเลยทีเดียว (คือว่า ความหมายก็คือ เป็นคนแรกและคนเดียวที่ข้าพเจ้าตกหลุมรักน่ะ เพราะก่อนหน้านี้ไม่เคยตกหลุมรักใครเลย) เป็นคนที่มีความพยายามและทุ่มเทสูงมาก และยังเป็นคนที่มีจิตใจที่ดีมากด้วย (ตอน ผดว. น่ะยังอุตส่าห์ให้กำลังใจทุกๆ คนอีก อ่อนโยนจังเลยน้า) การร้องเพลงของพี่ท่านก็สุดความสามารถจริงๆ คือพยายามจนถึงที่สุด พยายามจนร้องเพลงไม่ไหวแล้วเลย (ในคอนสวีทฯ) ชื่นชมมาก ทักษะการร้องเพลงก็พัฒนาไปในทิศทางที่เยี่ยมมากกกก จนข้าพเจ้ายังขนลุก!!! เสียงของพี่ท่านฟังทีไรก็ไม่เบื่อเลยจริงๆ
 
พี่เฮ : ช่างเป็นลีดเดอร์ที่ไฟแรงและตั้งใจยิ่งนัก!! พูดได้เต็มปากเลย เพราะว่าทำหน้าที่ของลีดเดอร์ได้เยี่ยมมาก ส่วนเรื่องความตั้งใจก็ไม่แพ้กัน ถึงแม้จะเป็นลีดเดอร์ผู้บอบบางก็ตามที (ป่วยบ่อยไง) เรื่องความไฟแรงของพี่เฮแกก็ตอน ผดว. ที่ผ่านมานี่ไง ที่กำลังฉุกเฉินแต่ดันยังห่วงซ้อมเต้น!!! (ให้ตาย 4 แฟนคลับเขาห่วง แต่ก็นะ พี่เฮแกตั้งใจจริงๆ กดไลค์เลย)
 
ริวจี้ : ผู้ที่รักการผจญภัย เพราะว่าไปเที่ยวโน่นนี่จนดำไปเยอะ!! เป็นเอ็มซีที่เยี่ยมมากในคอนเสิร์ต (เพราะว่าพูดเยอะอย่างที่รู้ๆ กัน) และยังเป็นอีกคนที่ไฟแรง เพราะขนาดบาดเจ็บก็ยังมาลุยในคอนเสิร์ตต่ออย่างไม่สนตัวเอง และเป็นคที่สร้างเสียงหัวเราะได้มากเลยทีเดียว เพราะในพวกเบื้องหลังคอนน่ะ ฮาได้ตลอด (ทุกวันนี้พอเปิดแผ่นเก่าๆ ดูก็ยังฮาครับพี่น้อง)
 
 
 
ความประทับใจทั้งหมด ข้าพเจ้าอาจจะต้องใช้เวลาอีกสามวันสิบห้าชั่วโมงยี่สิบนาทีห้าสิบเก้าวินาทีในการเล่าให้จบ (ละเอียดไปมั้ย)
เพราะพลังอันแรงกล้าของสายลมทั้งสาม ความมุ่งมั่นตั้งใจ ความร่าเริงสดใสของพวกเขา สิ่งนี้มัดใจข้าพเจ้าให้อยู่หมัด
 
 
 
 
ข้าพเจ้าจะเก็บความทรงจำชั่วนิรันดร์อันล้ำค่านี้เอาไว้...
 
จะติดตามสายลมทั้งสามด้วยหัวใจ... ตลอดไป...
 
แม้กระแสของโลกจะรุนแรงแค่ไหน...
 
ข้าพเจ้าจะติดตามสายลมทั้งสาม ด้วยความตั้งมั่นที่ไม่แพ้พวกท่าน...
 
 
あの日から 今まで...

ありがとうございました!!
 
 
涼平さん!

慶太さん!

龍一さん!
 
 
私は永遠にあなたを
 
 
サポートします!

 
 
 
 
 
แปะของแถม นั่งทำเองตอนเที่ยงๆ 
 
 
 
จิ้มที่รูปเพื่อส่องขนาดจัดเต็ม
 
 
แถมๆ แปะฟอร์เอฟเว่ออีกเวอร์ชั่นนึง ดราม่าประทับจิตมิรู้หายยยย...
 
 
****************************************
 
 
[ของแถม] ตกลงมันส้มอะไรกันแน่???
 
เมื่อวันเสาร์ไปลองของใหม่ที่ Amorini (แหล่งเที่ยวเปิดใหม่แถวๆ บ้าน) ไปกินเอ็มเค (มื้อเย็น) ที่นั่น และก็ไปซื้อของที่นั่น ได้ของมาสองอย่าง
 
 
น้ำส้มทิปโก้ เขียวหวานกะแมนดาริน
 
ที่ซื้อมานี่ก็เพราะว่าบักส้มนี่แล (จะใครที่ไหนล่ะ พี่ท่านชัดๆ)
 
ที่ต้องซื้อมาสองอย่างเพราะไม่ค่อยจะแน่ใจว่า ตกลง ทาจิบานะ นี่มันส้มพันธุ์อะไร
 
 
 
 
 
ตอนใส่มึงเกิลทรานในฐานะภาษาจีน แปลว่า Tangerine (ส้มเขียวหวาน)
 
 
 
 
แต่พอใส่ในฐานะภาษายุ่น มันเป็นส้มแมนดารินซะงั้น...
 
 
 
 
ข้าพเจ้าเลยซื้อมาสองอันเลย...
 
แล้วตกลงส้มอะไรกันแน่ขอรับบักส้ม!!!???
 

Comment

Comment:

Tweet

มาช้าไปหน่อย
Happy 314 Day น้า

#3 By me on 2011-03-15 19:44

อร๊ายยยย อัพเรื่องนี้เหมือนกันเล้ยยยย
มันคือวันแห่งความทรงจำเลยล่ะเน้อ~open-mounthed smile

รักจริงๆหนุ่มๆวงเนี้ย!!!

แอบฮาส้มสายพันธุ์เคตะ 555
กินแล้วระวังกล้ามขึ้นนะ!!!
//โดนกล้ามฟาด

#2 By ~killau~ on 2011-03-14 22:31

สุขสันต์วัน 314 จ้ะน้องกบ
อัพบล็อกยาวอย่างที่บอกจริง ๆ

รูปแรกน่ารักอะ 555+
พี่ขอจิ๊กล่ะนะ ♥ question

#1 By ploylead on 2011-03-14 16:51