- - - IT'S IN THE STARS : SPLASH STAR JAPAN - - -

แหง่ว... หลังจากที่ข้าพเจ้าหายไปจากบล็อกแห่งนี้อย่างไร้ร่องรอย ในที่สุดก็ได้เวลากลับมาบล็อกที่จวนเน่าเต็มที่ อื้อ...หยากไย่เพียบ... หลังจากปล่อยเจ้าชายเคโระๆ ไป กบก็หายแว้บไปกับสายลม ฟิ้ววววว... พอดีเนื่องจากชุลมุนกับการจัดการไอดีของเด็กดีเนี่ย!!!! งานเข้านะนั่น ทั้งลงนิยายใหม่เอี่ยม แถมยังมีงานยุ่งในเดือนธันวาแสนจะยุ่ง (งานฉลองวันเกิดครบ 22 ปีของคุณชายเนี่ยบอกได้เลยว่าเป็นช่วงที่ยุ่งสุด) เคโร้ววววววว...

โฮกกกก... หายไปนาน ขอยาชูกำลังหน่อยเด้อ!!!!!

ขอบอกเลยว่ายาชูกำลังรุ่นนี้มันดีกว่าคาราบาวดองซะอีก เพราะกินได้วันละมากกว่า 2 ครั้งแถมไม่มีผลข้างเคียงร้ายแรงอีกตะหาก (แค่โดนน็อคไป 2-3 หมัดเอง) แต่ใครแพ้มากๆ ก็อาจทำให้เสียชีวิตอย่างรวดเร็วภายใน 1.2 วินาที อ๊ากกกกกก (จะโฆษณาทำเพื่อ!!!!)

เอาล่ะ ในที่สุดการกลับมาอย่างเต็มฟอร์มของข้าพเจ้า ก็ได้เวลาล้างระบบ ปรับแปลงตามฉบับเคโร้ววววว ซะที เคโร้ววววววววววววววววววววววว

ใครคิดถึงนิทานภาคพิสดารให้ไปอ่านในไอดีของข้าพเจ้าแทนละกัน

edit @ 9 Mar 2008 14:39:17 by ขนมปังผู้บ้าท่านชาย

เจ้าชายเคโรโระ (เวอร์ชั่นพิสดารขั้นสุดยอด)
เรื่องผสม : เคโรโระ ขบวนการอ๊บอ๊บป่วนโลก, กัชเบล

กาลครั้งหนึ่งน้านนาน มีพระราชาองค์หนึ่ง มีลูกสาวสวย (ตาย) ชื่ออะไรไม่ขอบอกละกัน (ก้อเพราะในเรื่องไม่ได้บอกว่าชื่ออาไรนี่หว่า...) จนทำเอาเจ้าชายสารพัดแคว้นเห็นแล้วต้องลื่นหัวฟาดพื้นตายซะให้ได้ สวยเหลือเกิ้นนนนน!!! (ลื่นความสวยตาย) แต่เจ้าหญิงช่างใจแข็งเสียจริง เพราะพอเวลาเจ้าชายคนไหนมาขอก็หักอกให้กินแห้วกลับบ้านทุกราย อิอิ และวันหนึ่ง
" ตรู๊ดดดด...ตรู๊ดดดด...ตรู๊ดดดด..... " เสียงมือถือของเจ้าหญิงดังขึ้น มีคนส่ง Message มาให้ ไม่รู้ว่าผิดเบอร์เหมือนเพลงของโซคูณตามเดิมอ่ะป่าว แต่ว่าเจ้าหญิงก็มาอ่านจนได้ ในนั้นเขียนว่า...
" หวัดดีขอรับพระธิดา เดี๋ยวสักพักเรตเอ๊กซ์ เอ๊ย! เฟดเอ๊กซ์จะเอาพัสดุมาส่งให้ขอรับ เวลานอนให้เอาไปกอดด้วย เดี๋ยวข้าพเจ้าจะไปเข้าฝันให้ขอรับ เคโระๆๆๆๆ " เมสเซจนั่น เขียนลงท้ายว่า " เจ้าชายขอรับ " แต่ไม่โชว์เบอร์ ทำเอาเจ้าหญิงงไปเลย
และสักพักเฟดเอ็กซ์ก็มาส่งของให้ (สมัยนั้นมีเฟดเอ็กซ์ด้วยเรอะ...ก็ภาคพิสดารนี่...) เป็นลูกบอลทองคำ และตอนกลางคืนก็ทำตามนั้น ถึงแม้เจ้าหล่อนจะยังไม่วางใจไอ้เมสเซจนั่น ว่าเป็นเมสเซจหลอกลวงเหมือนที่ลงในนาทีฉุกเฉินที่เสี่ยจอนนี่เป็นพิธีกรอ่ะป่าว... สักพัก...
" เจ้าหญิง...ขอทีเหอะ ช่วยเลือกคู่ซะที และช่วยแต่งก้นงาม เอ๊ย! แต่งงานกะเราทีเหอะ " แต่คนที่พูดเนี่ย...มัน...
" แย้กส์!!!! ตาลุงหน้าแก่!! คราวก่อนก็แกล้งเราในโฉมงอมฯ แล้วนะ จะมาหลอกหลอนข้าพเจ้าถึงไหน!! " พระธิดาเลยด่าแว้ดๆไป
" แหม...ตัวเองบอกว่าแอบปิ๊งนิดๆ ทำมาไล่ " ตาลุงหน้าแก่เหน็บแนมเล็กๆ
" เราบอกว่าแอบปลื้มนิดๆ นะบอกให้ " พระธิดากลบเกลื่อน (แต่กับตาลุงหน้าแก่ใกล้จะขั้นมากแล้วล่ะ จริงๆนะ...)
" แล้วทั่นชายแกลืมแล้วเหรอ " ตาลุงหน้าแก่แอบไปจิ้มจุดอันตรายซะเรี้ยววว
" ยังไม่ลืม!!!!!! แต่ตอนนี้เจสปายก็ยังไม่ออก อัลบั้มใหม่ก็ไม่มี พี่สาวก็ไม่มีร่องรอยเอาวีซีดีมาให้ดู แง่งงงงง!!!! " พระธิดาอาละวาดแหลก จนทำเอาตาลุงหน้าแก่กระเด็นไปอีกฝั่ง (คือว่าที่ช่วงนี้ข้าพเจ้าไม่ค่อยพูดถึงท่านชายก็เพราะช่วงนี้ไม่มีข่าว และรอ 16 ธันวาคมอยู่ด้วย แต่ช่วงนี้ก็ยังฟังเพลงประจำตัว (ITS IN THE STARS) เพลงแห่งคติพจน์ (LOVE IS THE GREATEST THING) และเพลงอื่นๆ อยู่นะ)
" เออ...ๆๆ แค่จะบอกว่าเลือกคู่ซะที คนเขารอเหงือกแห้งแล้วนะ " ตาลุงหน้าแก่เปลี่ยนประเด็นทันที
" ได้เลย รีบๆตอบเพราะจะได้ไม่ต้องเปลืองเนื้อที่ คุๆๆๆๆ "
และพระธิดาก็ตื่นขึ้นมาตอนเช้า พร้อมๆกับเสียง...
" ตรู๊ดดดด...ตรู๊ดดดด...ตรู๊ดดดด... " มือถือดังอีกและ และเมสเซจใหม่จากคนเดิมก็ส่งมา
" ไปเล่นลูกบอลที่เฟดเอ็กซ์ให้มาที่สวนด้วยนะ " พระธิดาก็งงสิขอรับ แต่ก็ไปเล่นจนได้ และพอเล่นไปเล่นมาก็...
" คุๆๆๆๆ ปัดตกเรียบร้อยแล้ว คุๆๆๆๆ " ค้างคาวคุรุรุตัวแสบดันปัดลูกบอลตกน้ำซะงั้น ทำเอาพระธิดาโมโหหัวยุ่ง
" หนอย...ไอ้ค้างคาวหน้าแว่นติงต๊อง ย้ากส์!!!!!!!!! "
พระธิดาที่กำลังเดือดปาหินใส่ไม่ยั้ง แต่ค้างคาวคุรุรุก็หลบได้ทุกนัด และพระธิดาก็เสีย SELF กลับมาดูในบ่อโคตรลึกแห่งพระราชวัง
" โอย...ทีนี้ข้าพเจ้าจะไปเอายังไงเนี่ย ถ้าใครหยิบให้ข้าพเจ้าได้ล่ะก็ จะซื้อกันพลาให้เยอะๆเลย อยากได้อะไรจะจัดให้ " และจากนั้น...
" เคโระๆๆๆๆๆๆๆๆ " มีเสียงแปลกๆดังออกมาจากแถวนั้น
" อ๊ากส์! เคโรโระ พบกันครั้งแรกในนิทานภาคพิสดาร รู้สึกยังไงบ้าง " พระธิดา (ที่เล่นโดยข้าพเจ้า) ได้พบกับเคโรโระครั้งแรก
" รู้สึกดีใจมากเลยขอรับ ปลื้มซะไม่มีอ่ะ... แล้วที่บอกว่าจะซื้อกันพลาให้เนี่ยจริงง่ะ " เคโรโระพูด
" จริงดิ ถ้านายเก็บลูกบอลในสระได้ ฉันจะซื้อกันพลาให้นาย " พระธิดาพูดเหน็บแนม
" รับทราบขอรับ!! แต่ว่าข้าพเจ้าต้องอยู่กับท่านเหมือนดั่งคนรัก นอนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน เล่นด้วยกันนะขอรับ " เคโรโระตะเบ๊ะเพื่อทำความเคารพผู้ที่สัญญาว่าจะซื้อกันพลาให้
" อ๋อ...ได้ๆๆ " สงสัยพระธิดามัวแต่ฟังไอพอดเลยไม่ได้ฟังหรือฟังไม่ค่อยชัดแหงๆ และเคโรโระกระโดดตูมลงน้ำไปเลย...เวลาผ่านไป 9.99 วินาที เคโรโระก็เอาลูกบอลมาคืนให้ทันที
" เคโระๆๆๆๆ มาคืนให้แล้วขอรับ " เคโรโระยื่นลูกบอลให้
พระธิดาก็รับมา แล้วก็ใส่ตีนหมาวิ่งไปเลย เพราะเธอไม่ได้ฟังเคโรโระ แต่แกล้งรับปากไปงั้นๆ อ่ะ ก็เคโรโระเป็นกบนี่หว่า... แต่ว่า พอถึงอาหารเย็นก็...
" เคโระๆๆๆๆ ข้าวเย็นวันนี้มีอะไรเหรอขอรับ... " เคโรโระ!!! มาอยู่บนโต๊ะตั้งแต่ตอนไหนอ่ะ...
" แย้ก!!! เคโรโระ มาตั้งกะตอนไหนอ่ะ " พระธิดาร้องจ๊ากจนสำลักชาเขียวซะ
" พรอมิส (Promise - คำสัญญา) ขอรับ...พรอมิส " เคโรโระเตือน
" ไปสัญญาอะไรกับกบเรอะลูก "
พระราชาถาม พระธิดาก็ตอบแต่โดยดี
" เป็นลูกพ่อต้องรักษาสัญญาสิลูก ถึงจะเป็นแค่กบก็เหอะ... "
" โอ้ยยยย...ก็ได้ๆๆๆ นี่ไงข้าวนาย " พระธิดาตอบแบบเสีย SELF และแบ่งข้าวส่วนหนึ่งให้กินซะ และตอนกลางคืน...
" เคโระๆๆๆๆ ขอนอนด้วยคนนะขอรับ... " เคโรโระมาขอนอนด้วยเรอะ...เอ่อ ถึงจะเป็นเคโรโระก็เหอะ...
" เออๆๆ ก็ได้ๆๆๆ " พระธิดาพาเคโรโระวางลงแบบเสีย SELF มาก วางลงตูมเลย (กระแทกหลังหัก)
และระหว่างที่พระธิดาไปทำธุระส่วนตัวอยู่ เคโรโระก็พลางนึกถึงกันพลาซีรี่ส์ใหม่อยู่ และพอพระธิดาจะนอนเท่านั้นแหละ...
" นี่...ช่วยจูจู๊บข้าพเจ้าซักรอบทีเหอะนะขอรับ... " เคโรโระเข้ามาอ้อน
" โว้ยยยย!!! รำคาญจริงๆ เจ้ากบบ๊อง!!!!! "
ว่าแล้วก็ตบฉาดไปเต็มๆ เคโรโระลอยละลิ่วไปเลย โครม!! กระแทกผนังเต็มๆ แหง่กๆๆ เจปังมือหนักชะมัด เหมือนท่านนัทสึมิไม่มีผิด
และพอเคโรโระชักแหง่กๆ เท่านั้นแหละ พระธิดาก็ช็อกไปเลย และรีบวิ่งไปที่ครัวทันที เพื่อไปหยิบ...หัวหอมกับมีด!! (โอ้ว!!! นี่พระธิดาคิดจะทำกบผัดใส่หัวหอมกินเรอะ...) ม่ายช่ายแล้ว เอามาปอกเองตะหาก!!
" อย่าตายน้าเคโรโระ แล้วพอเวลาเค้าไม่อยากดูร็อคแมน ข้าพเจ้าจะดูอะไร แงๆๆๆๆ " พระธิดาปอกหัวหอมให้น้ำตาไหลพรากๆๆๆๆ และค่อยๆ ท่วมห้องเรื่อยๆ แล้วขอรับ... และเท่านั้นแหละ... ควันขโมงเลย และจากนั้น เคโรโระก็กลายเป็น...
" อ๊ากส์!!!!! ตาลุงหน้าแก่ นายเอาอีกแล้วเรอะ!!!!!! " พระธิดาช็อกอีกรอบ ตาลุงหน้าแก่มันเอาอีกแล้ว จะหลอนข้าพเจ้าไปถึงไหน
" เหอะๆๆๆ ว่าแล้วต้องเป็นอย่างนี้... " ตาลุงหน้าแก่เองก็เอือมระอาพอควรเหมือนกัน
" อ้าว...แล้วเคโรโระล่ะ... " พระธิดางงไปเลยเพราะสงสัยนักว่าเคโรโระหายไปไหน
" ก็นั่นแหละร่างต้องคำสาปของเรา " ตาลุงหน้าแก่บอก
" อะไรน้า!!!!!!..... " พระธิดาช็อกไปอีกรอบ
" และทางเดียวที่จะช่วยได้คือพาไปทะเลนี่แหละ หากเราท่วมน้ำเค็มเมื่อไหร่ก็คืนร่างเดิมเมื่อนั้น แต่นี่น้ำตาก็เค็มเหมือนกัน พอท่วมก็คืนร่างเดิมเลยไง " ตาลุงหน้าแก่อธิบายพระธิดาที่นิ่งเพราะโดนตาลุงหลอนซะจน...
" โห...ทีนายยังปอกหัวหอมตั้ง 6 ครั้ง เข้าข่ายเกือบปอกหัวหอมตั้งหลายครั้งเนี่ย... " พระธิดาเหน็บแนมกลับ
" แต่ตอนนั้นไม่ได้ปอกหัวหอมจริงๆนี่!! " ระหว่างที่เถียงกันอยู่ก็... แต่แล้ว!!
" คุๆๆๆๆ กลับมาแล้วจ้า มาฆ่าไงล่ะ คุๆๆๆๆ " ค้างคาวคุรุรุ RETURN
" ไอ้ค้างคาวหน้าแว่นตัวแสบ!! " พระธิดาเริ่มโมโห อิอิ
" ถ้าโดนเจ้านี่เมื่อไหร่เจอดีแน่!! " ว่าแล้วตาลุงหน้าแก่ก็หยิบหนังสือเล่มแดงแจ๋ พร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กสายฟ้า!! (นี่มันกัชเบลหรือเจ้าชายเคโรโระฟร๊ะ!!!...ชักเลอะแระ...ชักนอกเรื่องแระ...)
" แปลงร่าง คุๆๆๆ " และก็เกิดแสงสว่างขึ้น จนทำเอาไอ้ค้างคาวกลายเป็นมังกรไปเลย และตั้งท่าจะกินอยู่แล้ว!!
" เหอะๆๆๆ มาในคราบมังกรเรอะ เจ้าค้างคาวบ้า เอานี่ไปกินดีกว่ามั้ง!! "
ว่าแล้วพระธิดาก็เอาลูกบอลที่เฟดเอ็กซ์ส่งมาโยนเข้าปากไปเลย และมันก็ค่อยๆ โตขึ้น...โตขึ้น...จนลูกคับปาก
" คุๆๆๆๆ อึดอัด คับปาก คุๆๆๆๆ " มังกรติงต๊องคับปากแบบสุดๆ เป็นโอกาสให้ตาลุงหน้าแก่กับเด็กสายฟ้าให้โจมตีด้วยมนต์สุดยอด!!
" !!!!!!!!!!!!!!!! บาโอ ซาเกลก้า!!!!!!!!!!!!!!!!! " (ตกลงนี่มันเรื่องอาไรกันฟร๊ะ!!!)
ไอ้มังกรสายฟ้าของเสี่ยๆ แกเนี่ย งับเข้ามังกรติงต๊องเต็มๆ ทำเอามันระเบิดดังตูม ทิ้งไว้แต่แว่นลายๆ ของมัน แต่เรื่องก็ยังไม่จบเมื่อ...
" จะหนีไปไหนเล่า!!! " ตาลุงหน้าแก่วิ่งไล่พระธิดาที่โกยอ้าวไปแล้ว
" ก็บอกแล้วไงว่าแค่แอบปลื้มเฉยๆ ไม่ได้ปิ๊งไปเลย!!!! " พระธิดาวิ่งหนีโลด จนมาอยู่อีกทีในเมืองไทย และได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ในนามของขนมปังหวานผู้คลายความทุกข์ในโลก นามว่า... SPLASH STAR JAPAN!!
---จบ---

edit @ 14 Oct 2007 13:11:25 by ขนมปังผู้บ้าท่านชาย

โฉมงอมกับทายาทอสูร (เวอร์ชั่นพิสดารขั้นสุดยอด)
เรื่องผสม : วันพีช, กัชเบล, พริตตี้เคียวภาค 4

กาลครั้งหนึ่งน้านนาน มีสาวน้อยคนหนึ่งนามว่า " เบ๊ลล์ " อาศัยอยู่กับพ่อและพี่อีกห้าคน แต่ก่อนรวยยังกะอะไร แต่พอเคียวรูจอาละวาด (ป.ล. ที่บอกว่าเคียวรูจอาละวาด เป็นภาษาพีซีไฟว์ แปลว่า " ไฟไหม้ ") เท่านั้นแหละ ความรวยหายโม้ด พวกเขาต้องอาศัยอยู่กับบ้านจนๆ ที่เป็นสมบัติที่เหลือ เบ๊ลล์เหลือแต่พิงกี้แคชที่อุตส่าห์ไม่พังตอนหนีเคียวรูจที่อาละวาดอยู่ จนป่านนี้ยังใช้แทนนาฬิกาได้ (แต่ข้าพเจ้ายังต้องรออีก 2 ปี แหะๆๆๆๆ) และวันหนึ่ง...
" มีคนๆ หนึ่งเหลือตังค์อยู่หน่อย ให้ไปเอาซะ " มีคนส่ง Message มาหาพ่อ ไม่รู้ว่าผิดเบอร์เหมือนเพลงของโซคูณอะป่าว แต่ท่านพ่อก็ตอบโอเคทันที ก่อนไปพ่อก็บอกว่า...
" จะให้ซื้ออะไมาฝากบ้าง "
ลูกๆทั้งห้าก็บอกว่า อยากได้โน่น อยากได้นั่น อยากได้นี่ แต่เบ๊ลล์บอกว่า...
" ขอให้กลับมาก็พอ แต่ถ้าให้ขอก็ขอดอกไม้จันทน์ เอ๊ย! ดอกกุหลาบมาฝากข้าพเจ้าดอกเดียวพอ ท่านพ่อไม่เคยรู้เรื่องเศรษฐกิจพอเพียงเหรอขอรับ เชยซะไม่มีอ่ะ " เบ๊ลล์แอบเหน็บแนมพ่อหน่อยๆ ก่อนที่พ่อจะขี้ม้าผ้าโพก (ตัวเดิม) ออกไป แต่โอ้ยยยย!! เวรกรรมจริงๆ เมื่อไปถึงก้อปรากฏว่ามีคนหน้าด้านที่ไหนก็ไม่รู้อ้างตัวเป็นท่านพ่อแล้วฉกเงินไปซะแล้ว...
" หนอย...ๆๆๆๆ ไอ้เวรหน้าไหนบังอาจฉกเงินตูไป ขอให้ตกน้ำ ตกรถ ตกเรือ ตกท่าน้ำ ตกเครื่องบิน ตกโต็ะ ตกเตียง ตกตู้ ตกสอบ สอบตก ให้คางคกกัด ให้งูรัด ให้โดนพัดลมบาดมือ บาดนิ้วและบาดแขนบาดขา สิวขึ้นหน้า ฝ้าขึ้นหลัง ลามขึ้นคอ ยังไม่พอขอให้อกหักไม่พบรักทุกชาติไปเล้ยยยย สาธุ!!! " (แช่งเป็นเพลงวัยรุ่นโบราณซะงั้นอ่ะ...)
พอแช่งจนหายหงุดหงิดบ้างแล้ว ก็ขี่ม้าผ้าโพกกลับบ้าน แต่ดั๊นหลงทางซะงั้นอ่ะ และม้าผ้าโพกก็เดินโต๋เต๋ไปมา จนมาถึงปราสาทแห่งหนึ่ง ก้อเลยไปอยู่แป๊บนึงก่อน ดันไม่มีคนอยู่ซะงั้นอ่ะ... และเดินโต๋เต๋ไปมาก็ไปเจอกับอาหารเต็มโต๊ะ
" อ๊ากส์!!!! ใครบังอาจเอากับข้าวมาวางไว้ตรงนี้...ลาภปากเค้าล่ะ อิอิอิ "
ว่าแล้วท่านพ่อก็สวมวิญญาณปลาหมึกตากแห้งกับไอ้ตะกละโทนี่จาก FMA กินซะเกลี้ยงแผง และพอเขาจะออกไปลากม้าผ้าโพกกลับบ้าน ก็ไปเห็นดอกไม้จันทน์ เอ๊ย! ดอกกุหลาบสีแดงยังกะตู้ไปรษณีย์ทำเสร็จใหม่ๆ (เทียบฮาอีกแระ...) และท่านพ่อก็นึกถึงคำพูดที่เบ๊ลล์บอกเอาไว้ว่า...
" แต่ถ้าให้ขอก็ขอดอกไม้จันทน์ เอ๊ย! ดอกกุหลาบมาฝากข้าพเจ้าดอกเดียวพอ " พอท่านพ่อมองเห็นดอกกุหลาบสีแดงราวอาบเลือด (คราวนี้เทียบน่ากลัวแฮะ...) และก็ตัดสินใจเด็ดไปดอกนึง แต่ว่า...
" แง่งงงงงงง....โฮกกกกกกกกก......!!!!!!!!!! " มีเสียงพิลึกๆ ดังมาจากข้างหลัง อ๊ากส์! ปีศาจอะไรฟร๊ะ หน้ายังกะสิงโต แถมมีเขี้ยวขึ้นยังกะยักษ์ น่ากลัวจัง คุๆๆๆๆ ดูหน้าแล้วท่าทางโมโหสุดๆ กึ๋ยส์........
" เฮ้ย...ขอทีเถอะเฮีย เราจะเอากุหลาบไปฝากลูกสาวเรา เขาเป็นคนดีนะ " ท่านพ่อวอนขอซะสุดชีวิต
" ได้ แต่ว่าไอ้ลูกสาวคุณเนี่ย...ขอฉานเถอะนะ อย่าลืมละกัน เดี๋ยวจับ Y เอ๊ย! จับกินไม่รู้ด้วย แต่ก่อนหน้านี้ อนุญาตให้ไปเอาสมบัติจากในหีบพิลึกได้ " เจ้าปีศาจพูดงี้แหละ
ท่านพ่อเลยไปเอาพวกของแพงๆ หรูๆ ที่ลูกห้าคนแรกอยากได้ และขึ้นม้าผ้าโพกหนีไปเลย (โอย...ทั้งเหนื่อยทั้งหนัก --- ม้าผ้าโพก) และพอท่านพ่อกลับมาก็เล่าซะหมดเปลือก ท่านพี่ทั้ง 5 เลยของขึ้นทันที หันมาบอกกับเบ๊ลล์ว่า
" เวรกรรม!!! ขออะไรพิลึกกึกกือ ท่านพ่อเลยแย่เลย รู้ป่ะเนี่ยทำอะไรลงไปอ่ะ!!!!!!!! "
" แง่ง!!!! ก็ใครมันจะไปรู้ฟร๊ะ!!!!! จู่ๆท่านพี่มาบ่นอะไรข้าพเจ้าเนี่ย!!!!!!! " เบ๊ลล์ของขึ้นมั่ง... (ซวยแร้วววว...)
" ไอ้น้อง...mt^+)(%&#$)_ohutder^&u)*&()(#y&(*+o)&&%$({plo+_)(()^y*cxyre$%(i)*&)oi)(y&t%#~(+)(_(*(y(*^(!(re$^y)u(*_)( "
" แง่ง...ไอ้พี่...IU&%%&$_+JUO*T%&%#E##R#%~!~KJH_*)*YO(_)I*)%T%^(&%%<:|{P{KIO_JHFDTRWYOL"{POP{I+_? " (เอาเข้าไป)
และหลังจากเวลาผ่านไป 3 นาที...
" เออๆๆๆ รู้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะไปเอง!!! " เบ๊ลล์ประกาศกร้าวขึ้นมา ทำเอาในบ้านนิ่งไปเลย และตอนเช้าก็มาถึง...
" เดี๋ยวจะพาไปส่งให้... " ท่านพ่อพาเบ๊ลล์ขึ้นม้าผ้าโพกไป (หนักกว่าเดิมแฮะ... --- ม้าผ้าโพก) และพอไปถึงปราสาท ทุกอย่างก็เหมือนเดิม คือ ยังมีกับข้าววางไว้เพียบเช่นเดิม ทั้งสองก็สวมวิญญาณไอ้ตัวเดิมกินซะ และจากนั้น ไอ้ปีศาจนั่นก็ออกมา
" หวัดดีเจ้าค่ะ... " เบ๊ลล์คำนับอสูรนั่นอย่างแรง...
" เอามาแล้วเรอะ ดีมาก เอาเจ้านี่ไป " อสูรเอาหีบสมบัติมาเยอะแยะ ท่านพ่อก็รับไปแบบซึมๆ แถมบ่อน้ำตาแตกอีก ส่วนเบ๊ลล์ก็เดินเข้าห้องที่อสูรเตรียมไว้อย่างร่าเริง แต่พออยู่ในห้องสักพักความร่าเริงนั่นก็หายไป...
" อยากดูการ์ตูน อยากต่อกันพลา อยากฟังเพลงใหม่ของสามคนอลเวง อยากดูพริตตี้เคียวภาค 4...คร่อก... " สักพักเบ๊ลล์ก็หลับไป และเธอก็เข้าสู่ห้วงแห่งความฝัน และเธอก็ได้พบกับ...
" อ๊ากส์!!!! ตาลุงหน้าแก่!!!!!!!!!! " เบ๊ลลจำตาลุงหน้าแก่จากเรื่องเด็กสายฟ้าที่เคยฉายตอนแปดโมงครึ่งในช่อง 9 ได้ อายุจริงคือ 14 แต่หน้ายังกะ 17 จู่ๆ มาเข้าฝันหาพระแสงอะไรเนี่ย...
" เบ๊ลล์...ช่วยเราหน่อยสิ อย่ามองแต่ภายนอกเหมือนยาสีฟันดอกบัวคู่นะ คุๆๆๆๆ " (ลงท้ายยังกะคุรุรุ) และสักพักหนึ่ง...ตื่นกลางดึกจนได้
" เฮ้ยเบ๊ลล์ เดี๋ยวตอนเช้าจะมากินข้าวด้วยกัน " อสูรพูดให้ฟัง ทำเอาเบ๊ลล์งงไปเลย
" แล้วไหนมาบอกว่าจะกินเราล่ะ... " เบ๊ลล์งงเป็นไก่ตาแตก และตอนเช้าก็มาถึง... แต่โทษที หาครัวไม่เจอ มันกว้างมาก ก็เลยออกไปไล่จับม้าเหล็กเล่นที่สวนหน้าปราสาทก่อน และพอได้ยินอสูรร้อง แง่งงงงงงง!!! เมื่อไหร่ ก็ถึงเวลากินข้าวแล้ว อสูรกินอย่างบรมเยอะยังกะนายปลาหมึกตากแห้งจากวันพีช เบ๊ลล์มองอย่างเอือมระอา แต่หารู้ไม่ว่า อสูรมีเรื่องกลุ้มใจแบบสุดๆๆๆๆๆ อยู่ และวันหนึ่ง...
" เอ่อ...ตะ...ตะ...ตาตี๋ตกต้นตาลตอตำตูดตาตี๋ตายใต้ต้นตาล... " อสูรพูดอะไรไม่รู้
" อะไรของนาย... " เบ๊ลล์เอือมระอาแบบสุดๆ
" แต่งงานกับข้าพเจ้าเหอะ!!! " อสูรกัดฟันพูดออกมาจนได้
" อา ไร น้าาาาาาาา!!!!!! " เบ๊ลล์ตกใจสุดขีด ไม่ไหวอ่ะ เพราะดูเหมือนตอนนั้นเจ้าหล่อนจะตกหลุมไอ้นิดซำบายดีเลิฟของตาลุงหน้าแก่ซะเรี้ยววววว (เรื่องจริงนะ แต่ที่ไม่บอกโจ่งแจ้งในหน้าไอดีเพราะไม่อยากนอกใจคนเกิดก่อนวันคริสต์มาสวันเดียวกับคนที่เกิดวันกีฬาแห่งชาติ (16 Dec) อ่ะดิ) ก็เลยปฏิเสธไป วันหนึ่งก็ถามอย่างอารมณบ่จอยว่า
" เมื่อไหร่จะกินเราล่ะ เราขโมยกุหลาบนายไปนะ เรามานี่เพื่อตายตามคำสัญญา ไม่ใช่มาเป็นภรรเมียนายนะ " เบ๊ลล์อารมณ์เสีย ทำเอาอสูรอึ้งไปเลย แต่ก็ยังพูดคำเดิมว่า
" แต่งงานกับข้าพเจ้าเหอะ... " อสูรยังพูดเช่นนั้น เบ๊ลล์ก็ไม่เอา จนวันหนึ่ง....
" โว้ยยยย! ทนไม่ไหวแล้ว!!!!!!!! มาขอแต่งอะไรก็ไม่รู้ กลับบ้านดีกว่า " เบ๊ลล์รีบถือโอกาสควบม้าผ้าโพกหนีไปเลย ฐานะที่เคยเป็นแชมป์แข่งม้า 3 สมัยซ้อน แต่สี่เท้ายังรู้พลาดม้าผ้าโพกดันทำเจ้าหล่อนล้มขาแพลงซะงั้น
" อะจ๊ากกกกกกกก!!!! " เจ็บสุดๆ เลย แต่ว่าอสูรนั่นก็ตามมาจนได้ และลากเธอกลับวังไป เธอรู้สึกไม่ดีเลย แต่ว่า...
ตอนนี้เธอกลับรู้สึกอบอุ่นใจยังไงพิกล มีความสุขสุดๆ แถมสีหน้าท่าทางก็ดูเศร้าสร้อยยังไงพิกล ตอนนี้เธอไม่ได้มองแต่ภายนอกเหมือนยาสีฟันดอกบัวคู่อีกแล้ว มันดูแลเธออย่างดี จนเธอชักจะเริ่มชอบมันแล้ว จนเธอเข้าใกล้และใกล้ชิดมันมากขึ้นเรื่อยๆ วันหนึ่ง...
" ตกลงเรื่องแต่งงาน...โอเคหรือยัง " อสูรถามเป็นครั้งที่ 26,759 ครั้งแล้ว
" ขอไปหาท่านพ่อกับท่านพี่เราหน่อยเหอะ คิดถึงจัง " เบ๊ลล์ตอบอย่างเอื่อยๆ พอควร เพราะใกล้ถึงทางเลือกสำคัญแล้ว
" กลับมาเร็วๆนะ เดี๋ยวเราจะตายไม่รู้ด้วย " อสูรกำชับไว้ เบ๊ลล์งงเล็กน้อย แต่ก็ออกไปหาจนได้ และ...
" ลูกเบ๊ลล์ของป๊ะป๋ากลับมาแร้วววววว!!!! " ท่านพ่อต้อนรับสุดๆ
" หวัดดียัยตัวซวยที่ช่วยพวกเรา " ท่านพี่ทั้ง 5 เล่นต้อนรับงี้เลย ข้าพเจ้าก็...หนอย...ยังไม่เลิกเหน็บแนมนะ แต่ก็หายโมโหแล้วล่ะ แต่เนื่องจากเจ้าหล่อนเกิดอาการ HOMESICK (คิดถึงบ้าน) อย่างแรง เลยลืมคำกำชับซะสนิท จนวันหนึ่ง...
เบ๊ลล์กำลังหลับอยู่ดีๆ ก็ฝันเห็นอสูรกำลังชักดิ้นชักงอตายซะให้ได้
" อะจ๊ากกกกกก!!!!!! " เบ๊ลล์เลยตื่นซะกลางดึกเลย และก็หลับต่ออย่างรวดเร็ว คุๆๆๆๆ
และตอนเช้า...เธอยังรู้สึกไม่ดีเรื่องเมื่อคืนอยู่ ก็เลยบอกไปว่า...
" ขอกลับไปปราสาทอีกครั้ง ทุกท่านเห็นด้วยหรือไม่ " เบ๊ลล์ขอถามโพลล์ก่อนเด้อ
" เห็นด้วยจ้า!! " ทั้งท่านพ่อและท่านพี่ทั้ง 5 เห็นด้วยอย่างแรง
" จาก 7 คน เห็นด้วย 7 คัดค้าน 0 ข้าพเจ้าไปล่ะ " เบ๊ลล์ควบม้าผ้าโพกวิ่งฝุ่นตลบไปเลยทุกสิ่งดูเงียบเหงาไปเลย เธอก็ไม่ใส่ใจอะไร แต่ว่า...
" อะจ๊ากกกกก!!!! เจ้าอสูรหน้าสิงโต "
เธอพบอสูรที่ว่านอนชักกะแหง่กๆ อยู่ตรงบันได ในสภาพเหมือนเดี้ยงสแมชมานานแล้ว
" โอ้ววว! ข้าพเจ้ามาช้าไปเหรอเนี่ย แงๆๆๆๆๆ "
เบ๊ลล์ชักดิ้นชักงอไปอีกคน คุๆๆๆๆ และแล้วความหลังก็เข้ามาถาโถมยังกะคลื่นสึนามิในเกาะพีพีที่ซัดสองคลื่นในเวลาเดียวกันว่างั้น ตั้งแต่เข้ามา น่ากลัวจัง พอไปเรื่อยๆ แสนดีจัง ยังกะอยู่สวรรค์ว่างั้น โอ้ยยย นึกแล้วน่าปอกหัวหอมซัก 2-3 ลูกพร้อมสูดวาซาบิซักครึ่งโหล ไม่ก็กินพริกขี้หนูซัก 2-3 เม็ด
" เรารักแกกว่าที่แกคิดเยอะเลยนะบอกให้ รูปร่างยังกะปีศาจจากนรก แต่ในใจแสนดียังกะเทพบุตร ห้ามตายเหมือนตาลุงหน้าแก่ในตอนจบนะ แง่งๆๆๆๆๆๆๆๆ " (ที่จริงข้าพเจ้ายังไม่รู้เลยว่าในตอนจบตาลุงหน้าแก่จะตายอะป่าว แต่อย่าตายเลยน้าาาา)
คำวิงวอนของเบ๊ลล์ ทำให้ทุกสิ่งดูดีขึ้นทันตา และก็เกิดแสงสว่างรอบตัวของอสูร และจากนั้น...จากนั้น...
" อ๊ากส์!!!! ตาลุงหน้าแก่!!!!!!!!!! "
อสูรนั่น...กลายเป็นตาลุงหน้าแก่ไปซะแล้ว อ๊ากส์!!!!! (คงจำได้สินะว่าตาลุงหน้าแก่คือผู้ใด๋) พอเบ๊ลล์รู้ความจริงเข้าเลยวิ่งหนีแจ้นไปเลย แต่ก็หนีไม่พ้นมือยาวๆ สาวได้สาวเอาของตาลุงหน้าแก่ซะงั้น
" จะ...หนี...ไป...ไหน " ตาลุงหน้าแก่ ขนาดกลับร่างเดิมเป็นคนแล้ว จิตวิญญาณยังน่ากลัวกว่าอสูร อ๊ากส์!!!! ทายาทอสูรนี่หว่า...!!!
และแล้วเบ๊ลล์ก็ดันหัวน็อคพื้นเพราะวิ่งหนีเพลินซะงั้น ทำเอาความจำเสื่อม และพอได้ความจำกลับมา เธอก็อยู่เมืองไทยซะแล้ว ทำให้เจ้าหล่อนต้องตั้งรบรากชีวิตใหม่ ในนามของขนมปังหวานชื่อว่า... SPLASH STAR JAPAN!!
---จบ---

อยากรู้ว่าตาลุงหน้าแก่คือใคร เชิญที่ http://blog.sanook.com/default.aspx?alias=starcle

edit @ 14 Oct 2007 13:09:32 by ขนมปังผู้บ้าท่านชาย